នៅតាមដងផ្លូវមួយចំនួនក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ ចាប់ពីម៉ោង៨ជាងទៅគេឃើញមានក្មេងស្រីៗជាច្រើនឈរតាមគុម្ពផ្កាឬតាមកាច់ជ្រុងអគារនានាដើម្បីបក់ដៃហៅប្រុសៗ។
ក្មេងស្រីអាយុក្រោម១៨ឆ្នាំជាច្រើនបានអះអាងថា ពួកគេមកលក់ខ្លួននៅតាមដងផ្លូវក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញនេះដើម្បីរកលុយចិញ្ចឹមគ្រួសារនៅឯស្រុក។
ក្មេងស្រីអាយុ១៥ឆ្នាំដែលកំពុងឈរសម្លឹងឆ្លេឆ្លាគ្រប់ទិសនៅតាមផ្លូវខាងត្បូងផ្សារសូរិយាបានប្រាប់វិទ្យុអាស៊ីថា នាងមកពីខេត្តព្រៃវែងមកធ្វើជាស្រីលក់ខ្លួននៅម្តុំនេះ៥ខែមកហើយ។ នាងបន្តថា គ្មានស្រ្តីណាម្នាក់ចង់មកឈរលក់ខ្លួនបែបនេះទេ ប៉ុន្តែដើម្បីបានលុយចិញ្ចឹមម្តាយមេម៉ាយនិងប្អូនៗ៣នាក់ទៀត។
ក្មេងស្រីដដែលបាននិយាយថា ៖ «តូចចិត្តខ្លួនឯងដែរ ប៉ុន្តែធ្វើម៉េចអាណិតម្ដាយ។ ស្រ្ដីមួយណាដែលថាចង់មកធ្វើការកន្លែងអ៊ីចឹងៗ គេមិនចង់ទេ។ ជួនកាល ២-៣ថ្ងៃអីបានភ្ញៀវម្ដង។ មានភ្ញៀវខ្លះគេរកគេងជាមួយយើងអត់ប្រើស្រោម ប៉ុន្តែខ្ញុំប្រកែក ខ្ញុំថាបើសិនជាគេងជាមួយខ្ញុំអត់ប្រើស្រោម ខ្ញុំឲ្យលុយទៅពូវិញ»។
អាយុ១៧ មកពីខេត្តស្វាយរៀង បានរៀបរាប់ទាំងអារម្មណ៍ភិតភ័យខ្លាចប៉ូលិសមកចាប់ថា នាងមកលក់ខ្លួននៅតាមដងផ្លូវបែបនេះគឺដើម្បីយកលុយទៅផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារ ហើយដោយសារតែនាងមិនចេះអក្សរទើបមិនអាចធ្វើការងារអ្វីបានក្រៅពីលក់ខ្លួននេះ ៖ «ក្របានមកធ្វើអ៊ីចឹង។ គេយកទៅដេកទៅតាមផ្ទះសំណាក់ មួយថ្ងៃបានបួនដប់ដុល្លារ។ គេយកខ្ញុំទៅដេកគ្នាច្រើន គេធ្វើបាបយើង»។
ក្មេងស្រីៗទាំងនោះសុទ្ធតែអះអាងថា ពួកគេមិនអាចបោះបង់ការលក់ខ្លួននេះចោលទេ ពួកគេលក់ខ្លួនដោយស្ម័គ្រចិត្ត ហើយតែងតែជួបបញ្ហាជារឿយៗ ដូចជាប៉ូលិសដើរចាប់ ហើយតម្រូវឲ្យបង់លុយក្នុងម្នាក់២០០ដុល្លារជាដើម។ នៅពេលពួកនាងអត់លុយបង់ ប៉ូលិសត្រូវយកពួកនាងទៅដាក់នៅក្នុងអង្គការ ប៉ុន្តែពួកគេបានអះអាងដែរថា មិនអាចរស់នៅតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងអង្គការនោះ ហើយទុកឲ្យក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេស្លាប់នោះទេ។
ក្មេងស្រីទាំងនោះបានឲ្យដឹងថា ៖ «ប៉ូលិសចាប់យើងបាន ដាក់បញ្ចូលខណ្ឌអី ចាប់យើងយកលុយអី ហើយយើងអត់មានលុយជាប់នៅហ្នឹង ៣យប់៣ថ្ងៃ បើមិនអ៊ីចឹងទេរត់ចង់ងាប់ចង់រស់ក៏មាន។ ចាប់យើង គេចាប់ឲ្យថៅកែយើងទៅលោះ បើយើងអត់មានថៅកែលោះ គេបញ្ជូនយើងទៅអង្គការ។ បើគេបញ្ជូនយើងទៅអង្គការ យើងទៅនៅបានក្នុងអង្គការ ប៉ុន្តែអ្នកផ្ទះយើងគេពឹងពាក់លើយើង យើងទៅនៅក្នុងអង្គការរស់តែខ្លួនឯង អ្នកផ្ទះគេដេកអត់ទៅ។ បើសិនជាជួយខ្ញុំ ទាល់តែជួយទាំងក្រុមគ្រួសារខ្ញុំតែម្ដង អ៊ីចឹងបានខ្ញុំឈប់ធ្វើការមុខរបរហ្នឹង»។
បើតាមមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលម្នាក់បានបញ្ចេញទស្សនៈរបស់ខ្លួនថា ប្រសិនបើរដ្ឋាភិបាលបិទមិនឲ្យមានក្មេងស្រីឬមនុស្សពេញវ័យលក់ខ្លួនទេនោះ អំពើចាប់រំលោភអាចនឹងកើនឡើង ព្រោះថាសង្គមខ្មែរបច្ចុប្បន្នធ្វើឲ្យមនុស្សចូលចិត្តរបស់អ្វីថ្មីហើយប្លែក។
ប្រធានកម្មវិធីស្រ្តីនិងកុមាររបស់អង្គការអាដហុក អ្នកស្រី លឹម មុន្នី បានឲ្យដឹងថា បច្ចុប្បន្នក្មេងស្រីរកស៊ីលក់ខ្លួនមានការកើនឡើង ដោយសារតែជីវភាពគ្រួសារក្រីក្រនិងខ្លះទៀតភ្លើតភ្លឺននឹងសម្ភារៈទាន់សម័យ។
អ្នកស្រីបន្តថា នៅក្នុងឆ្នាំ២០០៨នេះក្រុមការងាររបស់អ្នកស្រីបានរកឃើញក្មេងស្រីនិងមនុស្សពេញវ័យមានចំនួនប្រមាណ៦០ករណី ក្នុងមួយករណីមានមនុស្សប្រមាណ២០នាក់។
អ្នកស្រី លឹម មុន្នី បានមានប្រសាសន៍ថា ៖ «យើងឃើញថាការលក់ខ្លួនដោយស្ម័គ្រចិត្តរបស់ក្មេងស្រីនៅតាមដងផ្លូវ ដឹងស្រាប់ហើយសព្វថ្ងៃវាមានបញ្ហាច្រើន ដោយសារតែពួកហ្នឹងភាគច្រើនច្រើនតែគេជួញដូរ ចាញ់បោកគេជាដំបូង ទើបធ្លាក់ខ្លួនទៅលក់ខ្លួនដោយស្ម័គ្រចិត្ត ហើយមួយចំនួនទៀតគឺស្ម័គ្រចិត្តទៅរកប្រាក់ដោយវិធីហ្នឹងតែម្ដង ដោយខ្លួនគេ»។
ជំនួយការរបស់អង្គការលើកស្ទួយប្រជាពលរដ្ឋ លោក ភា រ៉ា បានឲ្យដឹងថា ដោយមើលឃើញថា កុមារងាយនឹងរងគ្រោះដោយសារភាពក្រីក្រ និងដោយសារកង្វះផ្នែកអប់រំទើបអង្គការរបស់លោកបានប្រមូលកុមារទាំងនេះមកអប់រំ និងផ្តល់វិជ្ជាជីវៈឲ្យពួកគេបានចំនួន២៤០នាក់ហើយក្នុងឆ្នាំនេះក្នុងគោលបំណងទប់ស្កាត់ការជួញដូរនិងធ្លាក់ខ្លួនជាស្រីលក់ខ្លួន។
លោក ភា រ៉ា បានបញ្ជាក់ថា ៖ «យើងធ្វើការទប់ស្កាត់ប៉ុណ្ណឹងទេ ហើយទាក់ទងនឹងការងារក្មេងរើសសំរាម ហើយនិងក្មេងដែលស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពក្រីក្រ»។
បើតាមច្បាប់ថ្មីស្តីពីការបង្ក្រាបអំពើជួញដូរមនុស្សនិងអំពើធ្វើអាជីវកម្មផ្លូវភេទត្រង់មាត្រាទី៣៥ ស្តីពីអំពើអូសទាញពេស្យាចារកុមារចែងថា នរណាអូសទាញជនដៃដល់សម្រាប់អំពើពេស្យាចារកុមារ ឬផ្សាយពាណិជ្ជកម្មនូវអំពើពេស្យាចារកុមារក្នុងគោលដៅធ្វើជាអន្តរការីអំពើពេស្យាចារកុមារនោះ ត្រូវផ្តន្ទាទោសដាក់ពន្ធនាគារពី២ឆ្នាំដល់៥ឆ្នាំ និងពិន័យជាប្រាក់ពី៤លានរៀលទៅ១០លានរៀល។
អគ្គនាយករងនៃអគ្គនាយកដ្ឋានអភិវឌ្ឍន៍សង្គមនៃក្រសួងកិច្ចការនារី អ្នកស្រី ស៊ី ថុន មានប្រសាសន៍ថា ការងាររបស់អ្នកស្រីមានគឺបានចុះផ្សព្វផ្សាយតាមភូមិឃុំដល់មាតាបិតានិងកុមារឲ្យមានការការពារខ្លួន និងផលប៉ះពាល់ទាំងឡាយមុននឹងពួកគេធ្វើចំណាកស្រុក។
អ្នកស្រីមិនបានដឹងអំពីតួលេខនៃកុមារដែលរងគ្រោះដោយសារការធ្វើចំណាកស្រុកដោយភាពក្រីក្រនោះទេ ប៉ុន្តែអ្នកស្រីបានឲ្យដឹងថា កុមាររងគ្រោះមានការថយចុះដោយសារតែមានការសហការជាមួយអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាលចុះផ្សព្វផ្សាយដល់មូលដ្ឋានផ្ទាល់។
អ្នកស្រី ស៊ី ថុន មានប្រសាសន៍ថា ៖ «គោលបំណងខាងខ្ញុំធ្វើនេះដោយសារយើងពិនិត្យឃើញថា ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃយើងឃើញថា មានស្រ្ដីនិងកុមារយើងបានរងគ្រោះដោយសារការជួញដូរហ្នឹងច្រើនដែរ។ អ៊ីចឹងក្នុងហ្នឹងវាពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងការធ្វើចំណាកស្រុករបស់ស្រ្ដី របស់នារីមកពីជនបទ គ្នាមករកការងារធ្វើ ជួនកាលត្រូវចាញ់បោកគេធ្លាក់ចូលទៅប្រកបរបររកស៊ីផ្លូវភេទ ថាគេយកមកលក់អីអ៊ីចឹង។ អ៊ីចឹងបានខាងខ្ញុំធ្វើការផ្សព្វផ្សាយ»។
គេកត់សម្គាល់ឃើញថា កន្លែងដែលស្រ្តីនិងកុមាររកស៊ីលក់ខ្លួននោះមាននៅតាមផ្លូវមួយចំនួនក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ តាមសួនច្បារសាធារណៈ នៅតាមកន្លែងម៉ាស្សា ហាងកាត់សក់ កន្លែងលក់កាហ្វេ ខារាអូខេ ហាងអាហារមួយចំនួន និងតាមរង្គសាលនានាជាដើម។
បើតាមមន្ត្រីអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាលក៏បានឲ្យដឹងដែរថា ការផ្សព្វផ្សាយនិងការអប់រំដល់អ្នកធ្វើចំណាកស្រុកមានច្រើន ប៉ុន្តែការអនុវត្តច្បាប់នៅប្រទេសកម្ពុជាមិនទាន់មានប្រសិទ្ធភាពនៅឡើយទេក្នុងករណីប្រឆាំងអំពើអនាចារឬក៏ការជួញដូរមនុស្ស៕