នាង នង សោភ័ណ្ណា អាយុ៣៦ឆ្នាំ បច្ចុប្បន្នជាជំនួយការផ្នែកច្បាប់នៃសាលាក្រុង Los Angeles រដ្ឋ California មានកំណើតកើតជានៅខណ្ឌទួលគោក ក្រុងភ្នំពេញ កំពុងតែស្វះស្វែងរកប្អូនស្រីម្នាក់ដែលបានវង្វេងបាត់ គ្រាដែលយោធាអាវខ្មៅខ្មែរក្រហមបានបង្ខំពលរដ្ឋឲ្យចាកចេញពីក្រុងភ្នំពេញ នាឆ្នាំ១៩៧៥ ។
សោភ័ណ្ណា ដែលឈ្មោះក្រៅហៅ ស្រីណាង បានរំឭកអំពីដំណើរនៃការបែកគ្នារបស់ក្រុមគ្រួសារ តាំងពីជាង៣០ឆ្នាំមុននោះ ៖ «ប្អូនខ្ញុំ នង វឌ្ឍនា ដែលរកហ្នឹង ហៅក្រៅថាស្រីណុច ពេលបែកចេញហ្នឹង បែកគ្នាបានទៅជាមួយលោកយាយខ្ញុំ ហើយលោកពូខ្ញុំ ។ យាយឈ្មោះ មាស គឹមអ៊ន ហៅថា លោកម៉ា ហើយលោកពូខ្ញុំ ឈ្មោះ កង ភារុន ហៅថា ពូប៉ម ។ ពេលដែលបែកហ្នឹង ប្អូនប្រហែល២-៣ឆ្នាំ ។ ពេលដែល ប៉ុល ពត ចូលមក យើងត្រូវជម្លៀសចេញ ហើយពេលហ្នឹងមនុស្សច្រើន ចង្អៀតគ្នានោះ ហើយទៅពេលដែលបែកគ្នាហ្នឹង ឡានបែកកង់នៅកន្លែង គីឡូម៉ែត្រលេខ៦ នៅទល់មុខរោងចក្រកូកាកូឡា ហើយពេលហ្នឹងមនុស្សច្រើនចង្អៀតគ្នា ក៏បាត់វាពេលហ្នឹងទៅ» ។
នាង នង សោភ័ណ្ណា បានឲ្យដឹងបន្ថែមថាបន្ទាប់ពីនោះមក រូបនាងរួមជាមួយ ម្តាយ បងប្អូនស្រី៣នាក់ទៀត ហើយនិងជីតាបានត្រូវខ្មែរក្រហមជម្លៀសទៅនៅក្នុងភូមិបាក់ខាម ឃុំស្វាយភ្លើង ស្រុកតាំងគោក ខេត្តកំពង់ធំ ដែលនៅទីនោះប្អូនស្រីពៅនិងជីតារបស់នាងបានស្លាប់ដោយជំងឺ ។ ក្រោយពីរបបខ្មែរក្រហមបានត្រូវផ្តួលរំលំទៅនាដើមឆ្នាំ១៩៧៩ សោភ័ណ្ណា ម្តាយ និងបងស្រី២នាក់ទៀត ដែលបានរួចជីវិតពីរបប ប៉ុល ពត ក៏បានវិលមកកាន់ស្រុកកំណើតឯក្រុងភ្នំពេញវិញ ។
ចាប់ពីពេលនោះមកគ្រួសាររបស់នាងបានព្យាយាមស៊ើបរកប្អូនស្រីឈ្មោះ នង វត្តនា ហៅស្រីណុច ដែលបែកគ្នានោះ តាមរយៈមិត្តភក្តិ សាច់ញាតិបងប្អូន និងអង្គការកាកបាទក្រហមអាមេរិកាំងផងដែរ ប៉ុន្តែគ្មានឮដំណឹងអ្វីទាល់តែសោះ ។
ប៉ុន្តែនាង សោភ័ណ្ណា បានឲ្យដឹងថានាងបានប្រទះឃើញឈ្មោះឱពុករបស់នាងនៅក្នុងបញ្ជីឈ្មោះអ្នកដែលខ្មែរក្រហមបានសម្លាប់នៅក្នុងមន្ទីរ ស-២១ ឬគុកទួលស្លែង ។
នាង សោភ័ណ្ណា បានឲ្យដឹងថា ៖ «ប៉ាខ្ញុំឈ្មោះ នង គិរី គាត់បង្រៀនច្បាប់ផង ចៅក្រមផង ។ គាត់ទៅម្នាក់ឯង គាត់ទៅលេងស្រុកបារាំង ។ ពេលមកវិញអត់ដឹងស្រុកយើងមានសង្រ្គាម ចូលរកគ្រួសារវិញគេចាប់គាត់ ។ ខ្ញុំមក ប៉ុល ពត វិញ ទៅមើលគុកទួលស្លែង ឃើញតែឈ្មោះគាត់ អត់ឃើញរូបថតអីផង ព្រោះខ្ញុំឃើញអ្នកផ្សេងៗមានរូបថតមានអី» ។
នាង នង សោភ័ណ្ណា បានរៀបរាប់បន្តថាបីឆ្នាំក្រោយមកគ្រួសាររបស់នាងក៏បាននាំគ្នាចាកចេញពីស្រុកខ្មែរឆ្លងដែនមកនៅក្នុងជំរំជនភៀសខ្លួន ខាវអ៊ីដាង ក្នុងទឹកដីថៃ និងបន្តទៅស្នាក់នៅមួយរយៈទៀតក្នុងប្រទេសហ្វីលីពីន មុននឹងបានមកដល់សហរដ្ឋអាមេរិកក្នុងឆ្នាំ១៩៨២ ។ តាំងពីគ្រានោះមកគ្រួសាររបស់នាងពុំបានព្យាយាមណាស់ណាទេក្នុងការស្វែងរកប្អូនស្រីដែលបាត់នោះ ដោយសារតែហាក់ដូចជាអស់សង្ឃឹមទៅហើយផង និងម៉្យាងទៀតដោយសារតែជាប់ប្រឹងប្រែងធ្វើការងាររៀនសូត្រដើម្បីកសាងជីវិតថ្មីលើទឹកដីអាមេរិកនេះផង ។
ប៉ុន្តែនៅពេលដែលសាកសួរថា ហេតុអ្វីបានជានាងទើបតែនឹកភ្នកចាប់ផ្តើមរកប្អូនស្រីឡើងវិញ នាពេលថ្មីៗនេះ ? នាង នង សោភ័ណ្ណា បានបញ្ជាក់យ៉ាងដូច្នេះ ៖ «ឥឡូវខ្ញុំនឹកអាណិតប្អូន ចង់រកប្អូន ពេលណានឹកឃើញទៅចង់យំ អាណិតប្អូន អ៊ីចឹងបានខ្ញុំខំខ្នះខ្នែងរក ។ ...ដូចយើងអត់បាយមួយថ្ងៃ យើងបន់ព្រះទៅឲ្យដឹងសំណួរថា ប្អូនស្រីខ្ញុំហ្នឹងនៅរស់អត់ ? ខ្ញុំចង់រក ព្រោះឥឡូវខ្ញុំមានចិត្តចង់ស្វែងរកព្រោះខ្ញុំជំនឿថា ព្រះនឹងជួយអ៊ីចឹង ។ ឥឡូវមានសង្ឃឹមថាមានរស់ហើយ ព្រោះដូចមានចម្លើយព្រះឲ្យយើងពេលទៅបន់ស្រន់ ។ ឥឡូវខ្ញុំដាក់ចិត្តសួររកបងប្អូនខ្ញុំតែម្ដង» ។
សោភ័ណ្ណា បានឲ្យដឹងទៀតថាឥឡូវនេះនាងបានផ្សព្វផ្សាយដំណឹងរកប្អូនស្រីឈ្មោះ នង វត្តនា ហៅស្រីណុច តាមរយៈគេហទំព័រកាសែតនៅអាមេរិកផង ហើយគ្រោងនឹងផ្ញើទៅផ្សព្វផ្សាយតាមរយៈវិទ្យុទូរទស្សន៍នានានៅក្នុងប្រទេសខ្មែរផងដែរ ជាមួយនឹងសេចក្តីសង្ឃឹមដ៏មាំថានឹងអាចរកឃើញប្អូនស្រីរបស់នាងវិញ ។
ដូចជានាង នង សោភ័ណ្ណា ដែរ ពលរដ្ឋខ្មែរជាច្រើននាក់ទៀតដែលរងគ្រោះនិងរួចរស់ជីវិតពីវាលពិឃាតនៃរបបខ្មែរក្រហមមកនោះ ក៏បានចិញ្ចឹមចិត្តសង្ឃឹមរំពឹងថានឹងអាចរកឃើញឪពុកម្តាយ បងប្អូន កូនចៅ មីងមា និងសាច់ញាតិជិតឆ្ងាយ ដែលបានបែកគ្នាបាត់ដំណឹងអស់រយៈពេលជាង ៣០ឆ្នាំមកហើយនោះ ។
ក្រៅពីស៊ើបសួរដំណឹងតាមមធ្យោបាយផ្សេងៗមានពលរដ្ឋមួយចំនួនក៏បានសរសេរលិខិតផ្ញើទៅគម្រោងកម្មវិធី ស្វែងរកគ្រួសារ របស់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា ដែលបានផ្សព្វផ្សាយនៅលើគេហទំព័ររបស់ខ្លួនផង និងតាមរយៈទស្សនាវដ្តី ស្វែងរកការពិត ផង ។
លោក វ៉ាន់ថាន់ ពៅដារ៉ា នាយករងមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជានៅទីក្រុងភ្នំពេញ បានបញ្ជាក់អំពីគោលការណ៍ទទួលនិងផ្សព្វផ្សាយសំបុត្រស្វែងរកគ្រួសារចំនួនជាង២០០ច្បាប់ ដែលបានទទួលពីពលរដ្ឋខ្មែរក្នុងនិងក្រៅប្រទេស ។
លោក វ៉ាន់ថាន់ ពៅដារ៉ា បានមានប្រសាសន៍ថា ៖ «តាមពិតយើងអត់មានតម្រូវឲ្យមានជានីតិវិធី បែបបទអីស្មុគស្មាញនោះទេ សរសេរលិខិតហ្នឹង គឺដូចថាគាត់សរសេររៀបរាប់ធម្មតាថា មានបងប្អូនឈ្មោះនេះបាត់ខ្លួនតាំងពីជំនាន់ណា ហើយសាច់រឿងនៃការបាត់ខ្លួនអីអ៊ីចឹងទៅ បើសិនជាមិនច្បាស់លាស់អី គាត់មានអាសយដ្ឋានទំនាក់ទំនងអ៊ីចឹង យើងត្រឡប់ទៅភូមិ ឃុំ ឬមួយមានលេខទូរស័ព្ទ យើងទូរស័ព្ទដើម្បីបញ្ជាក់បន្ថែមឲ្យបានច្បាស់លាស់ ថាមានព័ត៌មានគ្រប់គ្រាន់ ហើយជួនកាលទៀតទៅ ពូ មីង កាត់មកពីខេត្តឆ្ងាយៗ គាត់មកភ្នំពេញផ្ទាល់តែម្ដង» ។
លោក វ៉ាន់ថាន់ ពៅដារ៉ា បានឲ្យដឹងថាគម្រោងកម្មវិធីស្វែងរកគ្រួសារនេះ បានចាប់ផ្តើមឡើងតាំងពីឆ្នាំ១៩៩៥ ហើយដំណើរដោយបុគ្គលិកស្ម័គ្រចិត្តខ្មែរនិងបរទេសចំនួនជាង២ពាន់នាក់ ។ នៅឆ្នាំ២០០៩ ខាងមុខនេះ មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជាគ្រោងនឹងប្រមូលចងក្រងលិខិតស្វែងរកគ្រួសារដែលទទួលបានទាំងប៉ុន្មាន រួមជាមួយនឹងឯកសារនានានៃការបាត់ខ្លួនជនរងគ្រោះដែលសរុបមានចំនួនប្រមាណជិតមួយលាននាក់ បោះពុម្ពជាសៀវភៅដាក់ផ្សព្វផ្សាយនៅតាមការិយាល័យឃុំសង្កាត់ទូទាំងប្រទេស ៕