“မတရားသဖြင့်ကို ခံစားရတာပါ။ ကျုပ်အိမ်နဲ့ ဘာပဲပါပါ မနှမြောဘူး၊ ဘာလေးပါပါ ပါသွားပလေ့စေ၊ ဘယ်လိုပဲ နေရနေရ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ နေရပလေ့စေ။ အခုတော့ သားရော၊ အဖေရောဆိုတော့ မချိအောင်ကို ဖြစ်နေရတာ။ မစားနိုင် မသောက်နိုင်။ စားလည်း တစ်တို့လောက်ပဲ။ ကျုပ်ကိုကျုပ် မချိတော့ဘူး”
“ရှစ်ဆယ်တော့ ရှစ်ဆယ်ကျော်ပဲ၊ ငါးလားခြောက်လား မမှတ်မိပါဘူး။ သေတာ မနေ့ကမှ သိတယ်။ သိပြီး ငိုရတယ်။ ညီလေ၊ ညီဖြစ်သွားတာ၊ ပွကြီးတဲ့။ ဝမ်းနည်းတာပေါ့ဗျာ”
ဒါကတော့ ဆားလင်းကြီးမြို့နယ်၊ ကျောက်မော်ရွာက မီးရှို့သတ်ခံရတဲ့ဦးပွရဲ့ အစ်ကိုနဲ့သမီး ဖြစ်ပါတယ်။ ဆားလင်းကြီးမြို့ပြင်က ကျောက်မော်ရွာကို စစ်ကောင်စီတပ်က မီးဝင်ရှို့ခဲ့ချိန်က ရွာထဲမှာကျန်ခဲ့တဲ့ ဦးပွတို့မြေးအဘိုးနှစ်ဦးကိုပါ မီးရှို့သတ်ခဲ့တာပါ။ အိမ်ခြေ ၈၀ ကျော်ရှိတဲ့ ကျောက်မော်ရွာမှာ အိမ်ခြေ ၅၀ ကျော် မီးရှို့ခံခဲ့ရပါတယ်။ ကျောက်မော်ဟာ ရွာဆိုပေမယ့် ဆားလင်းကြီးနဲ့ တစ်ဆက်တည်းရှိနေတဲ့ ရွာတစ်ရွာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ဇူလိုင် ၂၆ ရက်နေ့က မီးရှို့ခံခဲ့ရတာပါ။
“တတ်နိုင်တဲ့သူတွေက ကျနော်တို့ကို အကူအညီပေးကြပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့”
"အသက်က ခုနစ်ဆယ့်လေး။ မြေးလေးက ကျောပိုးလို့ ရောက်လာတာ။ အမေကြီးက မသွားနိုင်မလာနိုင်ဘူး။ မြေးလေးက မြင်းများလိုပဲ ကျောပိုးထုပ်သွားတာ။ ပြေးခဲ့ရတာတော့ အရှေ့ချောင်းမ၊ ဒဟတ်ကုန်း၊ ဆပ်ပြာကျင်း၊ ပြီးတော့ အနောက်ထဲ၊ ပြီးတော့ ဥယျာဉ်တဲ၊ ပြီးတော့မှ ဘုန်းဘုန်းကျောင်း ရောက်လာတာပဲ"
"ကျနော့်အိမ်လေးဖြစ်မြောက်ဖို့ အနှစ်နှစ် အလလစုဆောင်းပြီးမှ ဆောက်ခဲ့ရတာပါ။ ဒီအိမ်လေး ဆောက်ခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်ကျော်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အခုဆို ထည့်စားစရာ ဇလုံတစ်ချပ်၊ ဇွန်း တစ်ချောင်းမှ မကျန်ပါဘူး။ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ စားစရာလည်းမရှိ နေစရာလည်း မရှိ။ အခုမိုးရွာနေလို့ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့။ စောင်းတန်းထဲ မိုးပက်တော့ တစ်ညလုံး ငုတ်တုတ်ထိုင်နေရပါတယ်။ စားစရာဆိုရင်လည်း တစ်နေ့စားဖို့ရာအတွက် တော်တော် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေရပါတယ်"
အခုတော့ ကျောက်မော်ရွာသားတွေဟာ ရွာမှာ မနေရဲတော့ဘဲ အနီးအနားက ဘုန်းတော်ကြီး ကျောင်းဝင်းထဲက ဘုရားစောင်းတန်းထဲမှာ စုဝေးနေထိုင်နေကြရပါတယ်။ သူတို့ရွာဟာ သေးငယ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ မရှိသလို စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ လယ်ပိုင်ယာပိုင်တွေလည်း မဟုတ်ကြပါဘူး။ တစ်နိုင်တစ်ပိုင် ဈေးရောင်းသူတွေနဲ့ ကျပန်း လုပ်ကိုင်စားသောက်ရသူတွေ များပါတယ်။ အခုတော့ စားဝတ်နေရးအတွက် အလှူခံ စားသောက်နေကြရပါတယ်။ ဒီအကြောင်းကို မုံရွာမြို့မှာ လာရောက်အလှူခံနေရတဲ့ ကျောက်မော်ရွာသူတချို့က ပြောပြပါတယ်။
"ဝါခေါင်လဆန်းနှစ်ရက်နေ့က ကျမတို့ ရွာလေးကို မီးရှို့ခံရပါတယ်။ မီးရှို့မခံရခင် ကျမတို့ ရွာအနောက်ကတောထဲမှာ သုံးည ပုန်းနေရပါတယ်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို လျှောက်တော့ ဘုန်းကြီးက အနေခံပါတယ်။ အခု ကျောင်းထဲက ဘုရားထဲမှာ နေနေပါတယ်။ အကုန်လုံး လူပေါင်း ၁၀၀ ကျော်လောက် ရှိပါတယ်"
"နဂိုတုန်းက ကျမတို့က ဈေးရောင်းပါတယ်။ မုံရွာဘက်ကို ဈေးလာဝယ်ပြီးတော့ တညင်းသီးတို့၊ လက်ဖက်တို့ ရောင်းပါတယ်။ အခုတော့ ရင်းထားတာလေးတွေကလည်း ဘာတစ်ခုမှ မရလိုက်ပါဘူး။ ဈေးရောင်းဖို့ အရင်းလည်းမရှိတော့တာကြောင့် အခုလိုအခက်အခဲတွေကြောင့် မုံရွာမြို့ကို လာပြီးတော့ အကူအညီလေး တောင်းနေရတာပါ"
"သားနဲ့အဖေလည်း မီးရှို့ခံရတယ်။ ဘာမှလည်း စားစရာ သောက်စရာမရှိလို့ မုံရွာမြို့ထဲ တောင်းရမ်း အလှူခံပြီး စားနေရပါတယ်"
အသက်အရွယ်ကြီးပြီပြီ ဖြစ်တဲ့ကျောက်မော်ရွာက အဘိုးအိုနဲ့ အဘွားအိုကတော့ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေတဲ့ သူတို့ခံစားချက်ကို အခုလို ပြောပြပါတယ်။
"သေတာကမှ ကောင်းပါသေးတယ်။ အသက်မရှင်ချင်တော့ပါဘူးဗျာ၊ သေတာမှ ကောင်းပါသေးတယ်"
"အမေကြီးက အသက် ၈၀ ထဲ ရောက်မှ အခုလိုကြီး ပြေးနေရတာ။ အမေကြီး သေသာ သေချင်ပါတယ်၊ မနေချင်တော့ပါဘူး"
စစ်ကောင်စီတပ်တွေဟာ စစ်ကိုင်းတိုင်းအတွင်း စစ်ကြောင်းလှည့်လည်သွားလာပြီး ကျေးရွာတွေကို မီးရှိုခဲ့ရာမှာ အခုထိ အိမ်ခြေပေါင်း နှစ်သောင်းကျော်အထိ မီးရှို့ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျောက်မော်ရွာက အိမ်ခြေ ၅၀ ကလည်း အပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ကျောက်မော်ရွာသားတစ်ဦးကတော့ သူတို့ရဲ့ အခက်အခဲကို အခုလိုပြောပြပါတယ်။
"တတ်နိုင်တဲ့သူတွေက ကျနော်တို့ကို အကူအညီပေးကြပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ စားမှုနေမှု အစစအရာရာ ခဲယဉ်းနေလို့ပါ။ တဲတစ်လုံးမှ ပြန်ဆောက်နိုင်စရာ အခြေအနေလည်း မရှိကြလို့ တတ်နိုင်တဲ့ဘက်ကနေ ကျနော်တို့ကို အကူအညီပေးပါလို့ တောင်းခံပါတယ်ဗျာ"