ពលរដ្ឋមួយចំនួន នៅស្រុកបាកានខេត្តពោធិ៍សាត់ ចាប់អាជីពជាអ្នកចិញ្ចឹមសត្វប្រចៀវយកលាមកលក់អស់រយៈជិតបួនទសវត្សរ៍មកហើយ ដើម្បីបានថវិកាផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ និងទុកចំណាយលើការសិក្សារបស់កូន។ អាជីពនេះបានជួយឱ្យពួកគាត់ មានជីវភាពល្អប្រសើរ ព្រោះចំណាយដើមទុនតិច ហើយលក់បានក្នុងតម្លៃសមរម្យ។
ប្រជាពលរដ្ឋភាគច្រើននៅភូមិអូរតាប៉ោង ឃុំអូរតាប៉ោង ប្រកបរបរធ្វើស្រែចម្ការ និង ដាំដំណាំផ្សេងៗ សម្រាប់លក់ដោះស្រាយជីវភាព។ ដោយឡែក ពលរដ្ឋខ្លះទៀត ចាប់អាជីពជាអ្នកចិញ្ចឹមសត្វប្រចៀវយកលាមកកែច្នៃធ្វើជាជីធម្មជាតិលក់ ដែលអាចរកប្រាក់ចំណូលបានចន្លោះពី ១០ទៅ ២០ម៉ឺនរៀលក្នុង ១ថ្ងៃ។
ពលរដ្ឋរស់នៅភូមិ អូរតាប៉ោង លោក កេង គឹមសេង ប្រាប់វិទ្យុអាស៊ីសេរីថា លោកចិញ្ចឹមសត្វប្រចៀវនេះ តាំងពីឆ្នាំ១៩៨២។ ដំបូងឡើយ លោកចិញ្ចឹមដើម្បីយកលាមកធ្វើជីលក្ខណៈគ្រួសារប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ ក្រោយមកមានអ្នកគាំទ្រ និងកុម្ម៉ង់ទិញច្រើន លោកក៏បានពង្រីកជម្រកសត្វប្រចៀវបន្ថែម ដែលសព្វថ្ងៃលោកមានសត្វប្រចៀវរាប់ម៉ឺនក្បាល នៅលើដីរបស់លោក។ កសិកររូបនេះអាចរកចំណូលបានចន្លោះពី ១០ ទៅ ២០ម៉ឺនរៀលក្នុង ១ថ្ងៃ សម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ និងចំណាយឱ្យកូនរៀនសូត្រ រហូតបានចប់ថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រចំនួន ៤នាក់ ក្នុងចំណោមកូន ៧នាក់។
លោក កេង គឹមសេង៖ « សព្វថ្ងៃកូនដល់ ៧នាក់នេះ បានរៀនចេះដឹង គឺដោយសារតែបានលក់អាចម៍ប្រចៀវហ្នឹង។ ដំបូងខ្ញុំដាំដំណាំលក់ខ្លួនឯង ក្រោយមកខ្ញុំចែកចាយ និងចិញ្ចឹមប្រចៀវចេះតែច្រើន។ អ៊ីចឹង ចិញ្ចឹមកូននេះ បានគុណបុណ្យអាចម៍ប្រចៀវ។ បើអត់អាចម៍ប្រចៀវ ខ្ញុំមិនអាចចិញ្ចឹមកូនខ្ញុំបានដល់ ៧នាក់ បានទេ បានរៀនចេះដឹង បានរៀនបរិញ្ញា ដល់ទៅ ៤នាក់ » ។
លោក កេង គឹងសេង ចាត់ទុករបរចិញ្ចឹមប្រចៀវយកលាមកលក់នេះ ជាអាជីពចម្បង ព្រោះលោកអាចរកចំណូលបានសមរម្យ សម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ។ ជាងនេះទៀត លោកតែងតែចូលរួមជាមួយអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាល ចែករំលែកចំណេះដឹង និងបទពិសោធន៍ អំពីរបៀបចិញ្ចឹមសត្វប្រចៀវ ដល់ពលរដ្ឋជាច្រើននៅតាមខេត្តមួយចំនួន ដូចជា ខេត្តឧត្តរមានជ័យ ស្ទឹងត្រែង កំពង់ធំ និងខេត្តបាត់ដំបងជាដើម។
ការចិញ្ចឹមប្រចៀវ អ្នកអូរតាប៉ោង គឺមិនសូវចំណាយទុនច្រើននោះទេ ព្រោះគេយកដើមត្នោតជាសំបុកសត្វប្រចៀវ។ សព្វថ្ងៃលោក កេង គឹមសេង មានដើមត្នោតជាជម្រកសត្វប្រចៀវ ជិត ១០ដើម។ ជម្រកសត្វប្រចៀវ គឺគេយកស្លឹកត្នោតចាស់ៗ យកមកហ៊ុមព័ទ្ធធ្វើជាជម្រក ដែលមានរាងមូលដូចឆត្រ។ រីឯការប្រមូលអាចម៍ប្រចៀវដំបូងឡើយគេត្រូវជម្រះស្មៅជុំវិញគល់ឈើ ឬសំបុកឱ្យបានស្អាតជាមុន។ ក្រោយមកទៀត គេយកស្បៃក្រាលពីក្រោមសំបុកប្រចៀវទុកត្រងអាចម៍ ពេលវាជុះធ្លាក់មកខាងក្រោម។ ជាញឹកញាប់ គេប្រមូលលាមកប្រចៀវ ចាប់ពីម៉ោង ១-២ថ្ងៃត្រង់ ដើម្បីឱ្យលាមក ស្ងួតល្អរួចហើយ បានគេប្រមូលយកមកទុកលក់។
ក្រៅពីជម្រកសត្វប្រចៀវ ដែលមាននៅតាមដើមត្នោត លោក កេង គឹមសេង បានកែច្នៃជម្រកប្រចៀវសិប្បនិមិត្តពីស្លឹកត្នោតផងដែរ។ របៀបធ្វើជម្រកសិប្បនិមិត្ត លោកបានកាប់ដើមឈើទំហំប៉ុនៗ ភ្លៅ ដែលមានកម្ពស់ជិត ៥ម៉ែត្រការ៉េមកដំឡើងបញ្ឈរដូចជាសសរ ៤ ទៅ ៥ដើម ដែលមានរាងដូចឆត្រ ប្រក់ស្លឹកត្នោតពីខាងលើ តាមការកែច្នៃរបស់អ្នកភូមិម្នាក់ៗ។ ជម្រកសត្វប្រចៀវនេះ គេយកស្លឹកត្នោតប្រក់ពីលើគ្នា និងសំយុងចុងស្លឹកចុះក្រោម ដើម្បីងាយស្រួលឱ្យសត្វប្រចៀវវាតោង។
ទន្ទឹមនឹងការរកចំណូលបានច្រើនពីការចិញ្ចឹមសត្វប្រចៀវនេះ លោក កេង គឹមសេង ក៏ជួបបញ្ហាប្រឈមមួយចំនួន ជាពិសេស លោកព្រួយបារម្ភថា សត្វប្រចៀវ ចេះតែបន្តបាត់បង់ជាបណ្ដើរៗ ដោយសារតែមានអ្នកភូមិមួយចំនួន បានបរបាញ់សត្វប្រចៀវធ្វើជាអាហារ។ លោកជំរុញឱ្យអាជ្ញាធរពាក់ព័ន្ធ គួរតែហាមឃាត់ការបរបាញ់សត្វប្រចៀវធ្វើជាអាហារ បើពុំដូច្នោះទេ សត្វប្រចៀវនឹងហិនហោច។
លោក កេង គឹមសេង៖«ខ្ញុំថែសត្វប្រចៀវនេះ ដើម្បីជាផលប្រយោជន៍របស់ប្រជាកសិករ ដែលយើងកាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ ថ្នាំគីមីពុល ព្រោះវាស៊ីសត្វល្អិតជាអាហារ។ អ៊ីចឹង ដូចយើងកាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ គីមីពុល។ សូមអំពាវនាវ រាជរដ្ឋាភិបាល សូមឱ្យមានច្បាប់ ការពារ និងអភិរក្សសត្វព្រៃ ទុកជាផលប្រយោជន៍នៅក្នុងប្រទេសរបស់យើង»។
ជុំវិញរឿងនេះ អភិបាលខេត្តពោធិ៍សាត់ លោក ខូយ រីដា ប្រាប់វិទ្យុអាស៊ីសេរី នៅថ្ងៃទី២៧ ខែ មករាថា បច្ចុប្បន្ន លោកពុំដែលទទួលបានព័ត៌មានពាក់ព័ន្ធករណីពលរដ្ឋបរបាញ់សត្វប្រចៀវធ្វើជាអាហារនោះទេ ហើយប្រជាពលរដ្ឋ ដែលចិញ្ចឹមប្រចៀវយកលាមកលក់នេះ ក៏មិនសូវមានច្រើនដែរ នៅក្នុងខេត្តពោធិ៍សាត់។ លោកបន្តថា ចំពោះអាជ្ញាធរខេត្ត ពុំទាន់មានផែនការ ជំរុញ និងលើកទឹកចិត្តឱ្យពលរដ្ឋ ចិញ្ចឹមប្រចៀវយកលាមលក់ បានច្រើននៅឡើយទេ បើទោះបីជាទីផ្សារលក់ អាចម៍ប្រចៀវធ្វើជី ប្រើប្រាស់លើវិស័យកសិកម្មទទួលបានការគាំទ្រច្រើនពីពលរដ្ឋក្ដី។
លោក ខូយ រីដា៖«ជំរុញគាត់ក៏គាត់[ពលរដ្ឋ]មិនចង់ធ្វើដែរ។ តែបើគាត់[លោក កេង គឹមសេង]អ៊ីចឹង គាត់ដឹងតែចង់ហើយ។ ចំណែកអ្នកដែលនៅជិតៗ គាត់ គាត់ឃើញហើយ ចង់រៀនតគ្នា។ មានកន្លែងផ្សេងទៀត ក៏ឃើញមានដាក់ប្រចៀវហ្នឹង ដូចគ្នាហ្នឹង គ្រាន់ថា មិនមានច្រើនទេ។ សព្វថ្ងៃ និយមជាងគេ គឺសត្វត្រចៀកកាំ ទឹកមាត់ត្រចៀកកាំ ដែលគេនិយមជាងគេ សម្រាប់ប្រចៀវ វាមានទ្រង់ទ្រាយតូច ដោយតំបន់»។
អ្នកជំនាញកសិកម្មលើកឡើងថា សត្វប្រចៀវ មានប្រយោជន៍ច្រើនដល់វិស័យកសិកម្ម និងសុខភាព រស់នៅរបស់មនុស្ស ព្រោះថា សត្វប្រចៀវភាគច្រើន ស៊ីសត្វល្អិតចង្រៃ ដែលបំផ្លាញដំណាំកសិកម្មរបស់ពលរដ្ឋ ដូចជា មមាចត្នោត ដង្កូវ និងសត្វមូសជាដើម។
ទាក់ទិនរឿងនេះ ប្រធានសមាគមបណ្ដាញអ្នកចិញ្ចឹមសត្វ លោក ជួប វិបុល ប្រាប់វិទ្យុអាស៊ីសេរី ថា ការចិញ្ចឹមសត្វប្រចៀវយកលាមកធ្វើជាជី សម្រាប់ស្រោចស្រពដំណាំនេះ គឺជារឿងល្អ ព្រោះលោកថា ប្រភេទជីអាចម៍ប្រចៀវ គឺផ្ដល់ជីវជាតិដ៏សំខាន់ ដល់ការលូតលាស់ដំណាំគ្រប់ប្រភេទ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ លោកថា កម្ពុជាមានតំបន់ភ្នំ និង តំបន់ដែលសត្វប្រចៀវ រស់នៅច្រើន ប៉ុន្តែកង្វះការលើកចិត្ត និងការជ្រោមជ្រែងបន្ថែមពីសំណាក់អាជ្ញាធរពាក់ព័ន្ធ ទើបធ្វើឱ្យអាជីពជាអ្នកចិញ្ចឹមប្រចៀវ យកលាមកធ្វើជីនេះ ពុំសូវមានពលរដ្ឋចាប់អារម្មណ៍ធ្វើច្រើន។
លោក ជួប វិបុល៖«ទី១ប្រជាកសិករគាត់អាចកាត់បន្ថយវត្ថុធាតុដើម ក្នុងការទិញជី។ ទី២ គាត់កាត់បន្ថយក្នុងការប្រើប្រាស់សារធាតុគីមី។ នេះជាចំណុច ដែលយើងក្នុងនាមជាអាជ្ញាធរ រដ្ឋាភិបាលនេះ គួរតែជួយជំរុញ លើកទឹកចិត្ត ហើយគាំពារផ្នែកបច្ចេកទេសបន្ថែម ដើម្បីជំរុញឱ្យកសិករ មានការចិញ្ចឹម ប្រចៀវកាន់តែច្រើន»។
សព្វថ្ងៃ កម្ពុជាមានប្រភេទសត្វប្រចៀវជាង៥០អំបូរ។ អំបូរខ្លះរស់នៅតាមរូងភ្នំ តាមដើមឈើ តាមសំយាបផ្ទះអ្នកភូមិ និងអំបូរខ្លះទៀត នៅតាមដើមត្នោតជាដើម។ កន្លងទៅនេះ គេសង្កេតឃើញថា ប្រចៀវ ដែលប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ អភិរក្ស និងចិញ្ចឹមយកលាកមក ភាគច្រើន ជាប្រភេទប្រចៀវ ដែលរស់នៅតាមរោងភ្នំ និងតាមដើមត្នោត ព្រោះវារស់នៅជាហ្វូង និងជាក្រុម ដែលមានរាប់ម៉ឺនក្បាល។ អ្នកភូមិលើកឡើងថា ការចិញ្ចឹម និងអភិរក្សសត្វប្រចៀវនេះ ជាការងារមួយដែលអាចរកប្រាក់ចំណូលបានស្រួល ហើយមិនសូវរវល់ច្រើននោះទេ ក្រៅពីការធ្វើសំបុក និងប្រមូលលាមកប្រចាំថ្ងៃ៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។